Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Eurovision... μια κυρία ετών 60!

Προχθές το βράδυ είδα, παρέα με φίλους, τον ημιτελικό της Eurovision. Υποθέτω ότι ανήκω στους πολλούς Έλληνες που την παρακολουθούν και ταυτόχρονα στους λίγους εκείνους που το δηλώνουν εγγράφως!


Η πρώτη φορά που είχα παρακολουθήσει τον διαγωνισμό, ήταν το μακρινό 1987! Κάπου στα μισά της διαδρομής του δηλαδή! Προφανώς πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Ακόμα περισσότερα από την πρώτη της φορά! Άλλαξε η Ελλάδα, η Ευρώπη και σίγουρα άλλαξε η μουσική και η εικόνα της! Τότε μία άχαρη Celine Dion έκανε το ντεμπούτο της, εκπροσωπώντας την πατρίδα της, την Ελβετία και - ω του θαύματος - κέρδισε! Πιθανότατα σήμερα αυτό δε θα συνέβαινε. Καλό timing Celine!


Σήμερα δεν είναι προαπαιτούμενο η καλή φωνή, η καλλιτεχνική αρτιότητα και οι βάτες για να κερδίσει κανείς! Καλώς ή κακώς! Κύκλους κάνει η ζωή, η μουσική και η Eurovision! Το εταιρικό marketing της μουσικής και οι τηλεοπτικοί κανόνες κάνουν παιχνίδι πάνω στις φιλοδοξίες των καλλιτεχνών και την ανάγκη του κοινού για θέαμα και μουσική. Τον κύκλο τους θα κάνουν κι αυτά! Ελπίζω...


Κι όμως εκείνη την ώρα που ξεκινάει το πρόγραμμα, με το γνωστό (ηχητικά) σήμα του διαγωνισμού, όλα τα παραπάνω πάνε στην άκρη και αφήνομαι να απολαύσω το θέαμα. Κρίνω, βαθμολογώ και αν είμαι και τυχερός ακούω κι ένα δυο τραγούδια της προκοπής!


Αυτό θα κάνω κι απόψε! Θα ακούσω μουσική! Τουλάχιστον για 3 λεπτά! Και έχω ακούσει αρκετά ωραία 3-λεπτα  μέσα σ' αυτά τα 28 χρόνια. Τραγούδια που τα έχω στο κινητό και τα ακούω ξανά και ξανά. Τραγούδια που έχουν αυτό το κάτι που τα κάνει ξεχωριστά μέσα στο συρφετό τον υπολοίπων.


Αυτή είναι και η αξία που κρατάω από αυτόν το διαγωνισμό.








Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

But now I'm back!

Πέρασε καιρός που είχα τη διάθεση να γράψω κάτι. Τώρα όμως ένας κύκλος μου έδωσε την αφορμή που χρειαζόμουν. Ένας κύκλος για την άνοιξη, τη ζωή, τους ανθρώπους.

 Ένας κύκλος από την Έλλη...




Παντού θα συναντήσει κανείς έναν κύκλο. Στα γράμματα, τους αριθμούς, στα αντικείμενα, σ' αυτή τη σφαίρα που λέμε γη. Ζούμε πάνω και μέσα σε κύκλους. Κοινωνικούς, επαγγελματικούς, χρονικούς... Και το αστείο είναι ακόμα προσπαθούμε να τους τετραγωνίσουμε. Να τους φέρουμε στα μέτρα μας. Να χωρέσουμε μέσα τους. Να τους αλλάξουμε. Να τους σπάσουμε.

Και κάποιες φορές, με τις μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις μας, νομίζουμε ότι το πετυχαίνουμε. Αλλά αυτό κρατάει τόσο λίγο, όσο και η ίδια η επανάσταση μας...

Ίσως θα ήταν καλύτερο να τους αφήνουμε να κάνουν τις στροφές τους και να απολαμβάνουμε τον ήχο τους. Που και που μπορούμε να μετακινούμε τη βελόνα αυτού του πικ-απ της ζωής μας, για να αλλάζουμε όσα μπορούμε!

Ευχαριστώ Έλλη!